Op 23 september 2026 publiceerde het Portlandse weekblad Willamette Week een artikel van journalist Leo Baudhuin over protesten bij vrouwensportevenementen in de stad. Bij café The Sports Bra — een bar die zich volledig wijdt aan het uitzenden van vrouwensport — en bij wedstrijden van voetbalclub Portland Thorns verschenen manifestanten met spandoeken tegen de deelname van transvrouwen aan de vrouwencategorie. Enkelen werden verwijderd omdat ze niet-goedgekeurd materiaal verspreidden; de tegenreactie trok volgens Baudhuin honderd mensen op de been. Het stuk komt na aanhoudende ophef rond WNBA-speelster Sophie Cunningham, die zich eerder dit jaar in een veelbesproken ESPN-interview uitsprak tegen deelname van transvrouwen aan de vrouwencompetitie.

Wat de Willamette Week beweert

Baudhuin schrijft dat "transvrouwen thuishoren in de vrouwensport" en dat inclusiebeleid "fundamenteel gebaseerd zou moeten zijn op zelfidentificatie". De demonstranten bij de Thorns-wedstrijden en The Sports Bra worden weggezet als exponenten van "rechtse fearmongering" die de vrouwensport misbruiken voor politieke doeleinden. Nergens in het artikel wordt een criticus met naam en toenaam geciteerd — de enige aangehaalde stemmen zijn instituties (het bestuur van de Thorns, medewerkers van The Sports Bra) en verwijzingen naar bekende atletes als Quinn, Layshia Clarendon, Mana Shim en Tobin Heath, zonder dat een van hen een uitspraak in de mond wordt gelegd over de kern van het geschil.

Een etiket in plaats van een weerlegging

Het woord "fearmongering" doet hier feitelijk het argument voor je verdwijnen: wie zich zorgen maakt over een gemengde vrouwencategorie wordt bij voorbaat neergezet als iemand die angst zaait, niet als iemand met een standpunt dat weerlegd moet worden. Dat onderscheid is relevant, want de vraag die de demonstranten opwierpen — verdwijnt het fysiologische verschil tussen de geslachten door zelfidentificatie? — is precies de vraag die tientallen internationale sportbonden de afgelopen jaren zelf bevestigend hebben beantwoord. Cunninghams uitspraken bij ESPN zetten dit debat in de Amerikaanse sportwereld op scherp, maar Baudhuins stuk gaat er inhoudelijk niet op in — het benoemt haar optreden alleen als aanleiding voor de protesten die erop volgden.

Wat sportbonden intussen zelf besloten

Terwijl de Willamette Week zelfidentificatie als uitgangspunt bepleit, bewegen internationale sportbonden juist de andere kant op. World Athletics, World Aquatics, het Amerikaanse Hooggerechtshof (in de Title IX-zaken) en tal van nationale bonden hebben de vrouwencategorie de afgelopen jaren aan geboortegeslacht gekoppeld, niet aan zelfidentificatie — precies de eindeloze inclusieparade die volgens critici uiteindelijk averechts werkt op het draagvlak voor inclusie zelf. Die verschuiving is geen politiek toeval: ze volgt op sportwetenschappelijk onderzoek naar botdichtheid, longcapaciteit en spiermassa dat na hormoontherapie grotendeels intact blijft. Een artikel dat pleit voor zelfidentificatie zonder dat onderzoek te vermelden, laat precies het deel van het debat weg dat de bonden wél hebben laten meewegen.

De atletes die wel spreken, worden overgeslagen

Baudhuin noemt vier bekende namen uit de vrouwensport als quasi-getuigen voor zijn standpunt, maar geen van hen krijgt een citaat over transvrouwen in de vrouwencategorie. Dat is opvallend, want onderzoek naar wat atletes zelf vinden van transvrouwen in de vrouwensport laat een genuanceerder en vaak kritischer beeld zien dan de framing in dit artikel suggereert — veel actieve sporters durven zich publiekelijk niet uit te spreken uit angst voor precies het verwijt dat Baudhuin de demonstranten nu maakt.

Waarom dit meer is dan een lokaal Portlands akkefietje

Het patroon is bekend: een gebeurtenis in de vrouwensport wordt in de regionale pers herleid tot een verhaal over vooroordeel bij de criticasters, in plaats van over de onderliggende vraag wat een eerlijke en veilige vrouwencategorie precies definieert. Zolang die vraag wordt beantwoord met een etiket — "fearmongering" — in plaats van met de sportwetenschap en de reglementen die bonden wereldwijd al hebben aangepast, blijft het debat verzanden in wie het hardst roept, en niet in wat er feitelijk aan de hand is.

Mark Visser

Redactie